Het ontstaan van Wieringen als eiland.

De meest waarschijnlijke verklaring voor de naam 'Wieringen' is, dat deze afstamt van het oud-Friese woord 'Wird' dat 'hoogte' betekende. Het oudste gedeelte van het voormalige eiland bestaat uit diluviale keileemgronden, afgedekt met zandgronden, die hoog boven het zeeniveau zijn gelegen en die zijn ontstaan tijdens de voorlaatste ijstijd (de Rissijstijd). De vele zwerfkeien op Wieringen getuigen nog van deze tijd. In het begin van de jaartelling lag Wieringen ingebed in een enorm veenlandschap, dat zich uitstrekte over grote gedeelten van het tegenwoordige Noord-Holland, alsook de latere Zuiderzee. Uit bodemkundig onderzoek is gebleken, dat na een inleidende veengroei van riet en zeggeveen er een groot veengebied, bestaande uit veenmos, heide en wollegras, ontstaan was waaruit Wieringen als een droog eiland omhoog stak. Deze hoge gedeelten temidden van water en moerasstruiken, moeten zeer goed bewoonbaar zijn geweest en waren rijk aan natuurlijke voedingsbronnen.  meer info.

Dam,
De Haukes,
De Hoelm,
Den Oever, Hippolytushoef,
Hollebalg,
Noordburen,
Oosterklief,
Oosterland,
Smerp,
Stroe,
Vatrop,
Westerklief,
Westerland